بی نشون

یاد بچگیمون..

یکشنبه بیست و هفتم مرداد 1387

ساعت 17:37 نويسنده بی نشون |

سه شنبه بیست و دوم مرداد 1387

ساعت 14:29 نويسنده بی نشون |

نیا سراغم...

دوشنبه چهاردهم مرداد 1387

نیمه شب اواره و بی حس و حال

در سرم سودای جامـی بـی زوال

پرســه ای اغاز کردیـم در خیـال

دل بـــه یـاد اورد ایــام وصـــــال

از جداییی یـک دو ســالـی می گذشــت

یک دو سال از عمر رفت و بر نگشت

دل بــــــه یــــــاد اورد اول بــــــــار را

خــــاطـــرات اولــــــیـــن دیــــدار را

ان نـــظـــر بــــازی ان اســـــرار را

ان دو چشــم مــــــست اهــو وار را

همچو رازی مبهم و سر بسـته بــود

چون من از تکرار او هم خسته بود

امــد و هم اشــــیان شـــد بــا مـــن او

هم نشین و هم زبان شـــد بـا مـــن او

خسته جان بودم که جان شد با من او

ناتوان بـــود و توان شـــد بـا مـــن او

دامنـــش شـــد خوابـــگاه خســـتــگی

ایـن چنـــین اغــاز شـــد دل بـســـتگی

وای از ان شـب زنـده داری تا ســـحر

وای از ان عمری که با او شد به سر

مــست او بودم ز دنیـــا بــی خــبر

دم به دم این عشق می شد بیشتر

امـــد و در خلوتـــم دمســـاز شـــد

گفــــتگو ها بیـــن ما اغـــاز شــد

گفتمش:در عشق پا بر جاـست دل

گــر گشــایی چـشم دل زیباسـت دل

گر تو زرق جان شوی دریاست دل

بــی تـــو شــام بــی فـــرداســت دل

دل ز عــشق روی تو ویــران شــده

در پـی عشــق تو ســرگردان شــده

گفـت:در عشقـــت وفا دارم بـــــدان

من تو را بس دوست می دارم بدان

شوق وصلت را به سر دارم بدان

چون تویی مخمــور خمــارم بدان

با تو شادی می شود غم های من

بـا تو زیــبا می شــود فردای مــن

گفتمش:عشقت به دل افزون شده

دل ز جـادوی رخـت افسـون شــده

جز تو هر یادی به دل مدفون شده

عالــم از زیباییــت مجــنون شــده

بر لبـم بـگذاشـت لـب یـعنـی خمــوش

طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

در ســرم جـز عشــق او ســودا نبـود

بهر کـس جز او در این دل جــا نبــود

دیــده جــز بــر روی او بـیــنا نبــود

همچو عشق من هیچ گل زیبا نبود

خـــوبـــی او شــهره ی افــاق بــود

در نجابت در نکوهـــی طـــاق بــود

روزگار روزگار اما وفا با ما نداشت

طــاقــت خوشبــختی مـــا را نـداشــت

پیش پای عــشق ما ســنگی گذاشــت

بی گمــان از مرگ مــا پروا نــداشت

اخر این قصه هجران بود و بس

حسرت و رنج فراوان بود و بس

یـــار مــا را از جــدایی غم نبــود

در غمش مجنون عاشق کم نبود

بر سر پیــــمان خود محـــکم نبــود

ســهم من از عـشق جـــز ماتم نــبود

با من دیـــــــوانه پیمان ســاده بــست

ساده هم ان عهد و پیمان را شکست

بی خبر پیمان یــاری را گســست

این خبر ناگاه پشــتم را شکسـت

ان کبوتـر عاقبـــت از بند رســـت

رفت و با دلداری دیگر عهد بست

با که گویم او که هم خون من است

خسم جان و تشنه ی خون من است

بخت بد وین وصــل او قســمت نــشد

این گدا مشـــــمول ان رحمــت نشــد

ان طلا حاصل به این قیمت نشد

عاشــــــقان را خوش دلـــــــــــی تقدیر نیســــت

بــــــــا چنــــین تقــــدیر بــــد تدبیــــر نیــــســــت

از غمش با دود و دم همــــدم شـــدم

باده نوش غصــه ی او مـــن شــــدم

مست و مخمور و خراب از غم شدم

ذره ذره اب گــشـــتـــم کــــــــم شــدم

اخــــر اتــش زد دل دیــــــوانــــــه را

ســوخـــت بی پـــروا پر پـــروانـه را

عشق من از من گذشتی خوش گـذر

بعد از این حتـــی تو اســـمم را نــبر

خاطراتم را تو بیرون کن ز سر

دیشب از کف رفت فردا را نگر

اخر این یکبار از من بشنو پند

بر من و بر روزگارم دل مبنــد

عاشقی را دیر فهمیدی چه سود

عشق دیرین گسسته تار و پــود

گرچــه اب رفته باز ایــد به رود

ماهی بیچاره امــــا مـــرده بـــود

بـــعد از ایــــن هم اشـــیانت هر کـــس اســــت

بـــاش بـــا او یـــاد تـــو مــا را بــــس اســـــت

ساعت 18:25 نويسنده بی نشون |

دارم از دست میرم...

دوشنبه چهاردهم مرداد 1387

اروم اروم دارم از یادت می رم

عشق من کاری کن دارم از دست میرم

ساعت 18:22 نويسنده بی نشون |

تا اخرین نفس دوست دارم...

دوشنبه چهاردهم مرداد 1387

یه اتاقی باشه گرم گرم روشن روشن تو باشی منم باشم کف اتاق

سنگ باشه سنگ سفید تو منو بغلم کنی که سردم نشه که نلرزم

این جوری که تو تکـیه دادی بــه دیوار پاهاتــم دراز کردی مــنم

اومدم نشـستم جلوت و بهت تکیـه دادم با پاهات محکم منو گرفتی

دو تا دســـتتم دورم حلقه کردی بهـت می گــم چـشــاتو مـی بنـدی

می گی اره بعد چشـاتو می بندی بهـت می گم برام قصـه می گی؟

می گـی اره بعـد شـروع می کنی اروم اروم تو گوشم قصه می گی

یه عالـمه قصه ی قشنگ که هیچ وقت تموم نمی شه.

می دونی می خوام رگ بزنم رگ خودمو مچ دست چپـمو یه حرکت

سریـع یـه ضربه ی عمیــق ولی تو که نمـی دونی مـی خوام رگمــو

بزنـم تو چشـاتو بسـتی نمی دونی من تیغ رو از جیبم در اوردم که

سریع می برم خون فواره می زنه.

رو سنگای سفید نمی بینی که دستم می سوزه و لبمو گاز می گیرم

که نگـم اخ که چشاتو باز نکنی و منو نبینی تو داری قصه مـی گی

من شـلوارک پامه دسـتمو می ذارم رو زانـوم خون مــی یاد از دستم

می ریزه رو زانـوم و بعد می ریزه رو زمین.

قشنگه مسیر حرکتش حیف که چشات بســته ست و نمی تونی ببینی

تو بغلم کردی می بینی سرد شدم محکمتر بغلم می کنی که گرم شـم

می بیــنی نا منظم نفــس می کــشم میــگه جان بـازم نفــسـش گرفـته

میبینی هـرچی محکــمتر بغلم می کنی بـازم گــرم نمی شـم می بینی

دیگــه نفــس نمی کشــم چشاتو بـاز مــی کنــی می بینی مــن رفتــم

می دونی من می ترسم خودمــو بکــشم از تـنهــایی مــردن از خــون

دیــدن وقــتی بغـلـم کردی دیــگه نتـرســیـدم مــردن خـوب بـــود اروم

اروم گریـه نکن دیگه من که دیگه پیشت نیسـتم چشــاتو بــوس کنـم

بــگم خـوشگل شــدی هاااا بعدش تو همـون جوری وسـط گریه هات

بخندی گریه نکن دیگه خوب دلم می شکنه دل روح نازکه نشکونش

خوب....

ta akharin nafas doset daram.....

ساعت 18:20 نويسنده بی نشون |

دلم تنگ است...

سه شنبه بیست و پنجم تیر 1387

                            دلــــــــم تـــــنــــــگ اســــــت       دلــــــــم تـــــنــــــگ اســــــت

از این تنهایی تنها و تاریک خدا مانند دلم تنگ است

از ایـــن بغض گرفتـــه تــا ته قلبم دلم تنــگ اســـت

از این نا مردمی های پر از حسرت دلم تنــگ است

                                   ازاین نفرت ازاین لبخند خالی کنج ماتم دلم تنگ است

                                     نـمی دانـم نـمی دانـم نـمی دانـم بــگویم یــا نــگویم

                                    دلــم از دسـت ایـن دنـیــای نـا مـرد خــدانـشـنـــــاس

                                   از این مردم که می کارند تخم کین درون سینه هاشان

                                    و مــــی رانــنــــــــــــد محــــبــــت را ز دلـــهـاشـــــان

                                   از ایــن عشــق های رنگـین و دروغیـن کـه همچـون

                                 یک نسیم خشک و خالی گهی می نالدو گهی تنها گذارد

                                  مــــــرد عـــــــــــا شــق را دلــــم تــنــــــگ اســــــــــت

                                 دلـــم از این همه نــا مردمی ها سـخـت دلـتـنـگ اســت

ساعت 23:41 نويسنده بی نشون |

چه کنم؟؟؟؟

جمعه بیست و یکم تیر 1387

تـــــــــــــــــو می روی و مـــــــــن

بـــا ایــن همه خـــاطرات مــبــهـم چــه کــنـــم؟؟؟

بــــا ایــن دل بی قـــرار و پـــر غــم چــه کــنـم؟؟؟

بــــا درد ایـــن فـــراق بی مــــروت چــه کــنــم؟؟؟

تـــــــو بــــــــگـــو.....

مـــــن بـــــا ایــن همــه تــنــهــایــی و غـربـت چــه کـنـــ-م؟؟؟؟؟....

ساعت 17:4 نويسنده بی نشون |

بی تو...

پنجشنبه بیستم تیر 1387

رفتی و بی تو دلم پر درده

پاییز قلبم ساکت و سرده

دل که می گفتم محرمه با من

کاشکی می دیدی بی تو چه کردی

ای کـــــــــه بــــــه شــبــــهـــــام صبــــح ســپــیـــــدی بـی تـــــــو کـــویـــــری بی شــــامــم

ای کـــــــــه بـــــه رنــجــهـــــــام رنــــگ امــیـــــــــــــدی بـی تـــــــو اسـیــــــری در دامـــم

با تو به هر غم سنگ صبورم

بی تو شکسته تاج غرورم

با تو یه چشمم چشمه ی روشن

بی تو یه جاده م که سوت و کورم

چشمه ی اشکم بی تو سرابه

خونه ی عشقم بی تو خرابه

شادی ها بی تو مثه حبابه

سایــه اهـــه نقش بــر ابـــه

ساعت 15:9 نويسنده بی نشون |

محاکمه ی عشق....

چهارشنبه نوزدهم تیر 1387

جلسه ی دادگاه شروع شد......

قاضی دادگاه عقل بود می خواستن طفلکی عشق رو محکوم به تبعید کنن تبعید به دورترین

نقطه ی مغز.میدونید یعنی کجا؟؟؟؟؟؟؟؟؟

یعنی فراموشی...........

اما بیچاره عشق که جرمی نداشت به چه جرمی باید فراموش می شد اونم واسه همیشه؟؟

عشق بیچاره ساکت ایستاده بود وتنها طرفدارش قلب بود. قلب تقاضای عفو عشق رو داشت

اما تمامی اعضا با قلب مخالف بودند.

قلب شروع کرد به طرفداری از عشق به چشم گفت:اهای چشم مگه خود تو نبودی که هر

روز ارزوی دیدن اونو داشتی؟مگه تو نبودی که شبها توی تنهایی واسش اشک می ریختی؟

اهای گوش مگه تو نبودی که ارزوی شنیدن صداشو داشتی ودوست داشتی همش واست

حرف بزنه؟؟شما پاها مگه شما نبودین که همیشه اماده رفتن پیش اون بودید؟؟؟؟؟؟...

و شما دستها مگه شما نبودید که ارزوی در اغوش کشیدنشو داشتین؟؟؟چرا ساکت شدین؟

حالا چرا این جوری باهاش مخالفت می کنین؟؟؟چرا می خواین تبعیدش کنین؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

اعضا مونده بودن در جواب چی بگن همه باهم رو برگردوندن و به نشان اعتراض جلسه

روترک کردندفقط قلبو عقل توی جلسه مونده بودند.عقل گفت:دیدی همه از عشق بیزارن

ولی من در عجبم با وجودیکه عشق بیشتر از همه تو رو ازرد چرا هنوز از اون حمایت

می کنی؟؟؟؟؟؟قلب نالید.......................

قلب نالید که من بدون عشق دیگه هیچی نیستم و تنها تکه گوشتی ام که هر ثانیه کار ثانیه

قبل روتکرارمی کنم من فقط با عشق می تونم یه قلب واقعی باشم پس من همیشه از اون

حمایت می کنم حتی اگه نابود بشم....(این مطلبو یکی از دوستام به من هدیه کرده)

ساعت 17:19 نويسنده بی نشون |

درس اول:کیوان اب داد

چهارشنبه نوزدهم تیر 1387

در همین ابتدای کار از دوست عزیزم اقا کیوان(اوستا مون) که تازگی ها همه بهش می گن

خیلی ماهی تشکر می کنم که الفبای وبلاگ نویسی رو بهم یاد داد و اومد وبلاگ مارو نو

نوارش کرد اخه شما که نمی دونین اینجا اول چه شهر شامی بود..

کیوان جان تشریف اوردن اینجا و یه دستی به سرو روش کشیدن اقااول که اومدیم فکرکردیم

اشتباه اومدیم پس جا داره همین جا بگم اقا کیوان کارت خیلی درسته و این لطفت رو فراموش

نمیکنم دست شما مرسی.

ساعت 15:52 نويسنده بی نشون |